image

แค่ฟังไม่ต้องรีบสอน

09 ม.ค. 64 เวลา 10.00 น.
Share

คนไข้วัยรุ่นหลายคนของหมอมักมีคำตอบเดียวกัน เมื่อถามว่าเวลามีปัญหาปรึกษาใครในชีวิต

 

..."เพื่อน"...

และมักจะได้คำตอบคล้ายๆกัน เมื่อถามว่าทำไมไม่ปรึกษาพ่อแม่

 

..."รู้แล้วเยอะ"...

..."ชอบบ่น"...

..."เอาแต่สอน แต่ไม่เคยฟัง"...

...“บอกไปก็ไม่ช่วยอะไร”...

 

หมอคิดว่าปัญหาหลักใหญ่ไม่ว่าลูกวัยไหน คือการที่พ่อแม่ชอบเข้าใจว่าเวลาที่ลูกมีปัญหาแล้วมาปรึกษา หน้าที่ของพ่อแม่คือการ "ช่วยแก้ปัญหา" และ "คอยสั่งสอน"

 

ทั้ง ๆ ที่จริง ๆ หลายครั้ง สิ่งที่ลูกต้องการคือใครสักคนที่จะ "รับฟัง" มันอย่างเข้าใจ

และในฐานะพ่อแม่ เราอาจควรมีหน้าที่แค่ "ช่วยให้คิด" ไม่ใช่คอยคิดให้

 

..."วันนี้เซ็งมากเลยโดนเพื่อนมันแกล้งอีกละ"...

..."แล้วเราไปแกล้งอะไรเค้าก่อนรึเปล่าเนี่ย"...

 

..."เพื่อนหนูที่โรงเรียนมันมีแฟนด้วยนะ"...

..."อย่าริเชียวนะ อายุแค่นี้"...

 

..."โคตรเซ็งเลยสอบตกอีกละ"...

"สมน้ำหน้า พ่อบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าเล่นเกมเยอะ"

 

คงจะดีถ้าประโยคเหล่านี้จะเปลี่ยนเป็น...

 

..."วันนี้เซ็งมากเลยโดนเพื่อนมันแกล้งอีกละ"...

..."เกิดอะไรขึ้นอะลูก เล่าให้แม่ฟังได้มั้ย แล้วหนูเจ็บตรงไหนรึเปล่า"...

 

..."เพื่อนหนูที่โรงเรียนมันมีแฟนด้วยนะ"...

..."อืมหรอลูก แล้วหนูรู้สึกยังไง"...

 

..."โคตรเซ็งเลยสอบตกอีกละ"...

..."แม่เข้าใจเลยที่ลูกรู้สึกเซ็ง มันน่าเซ็งจริงๆนะ”...

...“แล้วลูกคิดว่ามันเกิดจากอะไร"...

 

หมอชอบบอกพ่อแม่ว่าเวลาลูกมาปรึกษาอะไร ให้ฝึกตอบสนอง 3 ประโยคง่าย ๆ

"แม่เข้าใจเลย" (ถ้ารู้สึกเข้าใจจริงๆ)

"แล้วลูกคิดว่าจะแก้ปัญหานี้ยังไงดี"

"มีอะไรอยากให้แม่ช่วยบอกแม่ได้นะ"

 

ประโยค ที่จะช่วยให้ลูกรู้สึก "มีคนเข้าใจ" และช่วยให้ "พื้นที่เติบโต"

รักลูก... ฝึกเป็นผู้ฟังที่ดี เพื่อให้ลูกรู้ว่าเค้ามีใครสักคน ที่พร้อมเข้าใจในตัวตนของเค้าจริง ๆ กันนะคะ

 

บทความโดย

ผศ.พญ.จิราภรณ์ อรุณากูร กุมารแพทย์เวชศาสตร์วัยรุ่น เจ้าของแฟนเพจเลี้ยงลูกนอกบ้าน

แท็ก : หมอโอ๋เลี้ยงลูกนอกบ้าน , เลี้ยงลูกเชิงบวก , พ่อแม่ , ครอบครัว
Share